W miniony wtorek, 24 lutego, progi Miejskiej Biblioteki Publicznej stały się scenerią niezwykłego wydarzenia literacko-muzycznego. Licznie zgromadzeni goście mieli okazję uczestniczyć w promocji najnowszego tomiku poezji zgorzeleckiej autorki Małgorzaty Korelin, zatytułowanego „Z tej łzy, w ciszy”.
Fot. Biblioteka Publiczna
Spotkanie miało charakter kameralnej, a jednocześnie niezwykle głębokiej podróży przez świat ludzkich przeżyć. Nowa publikacja Korelin to zapis osobistych doświadczeń, w których ból i zagubienie przeplatają się z subtelną nadzieją. Autorka, znana już lokalnej publiczności z takich zbiorów jak „W poszukiwaniu siebie” czy „W cieniu tęsknot”, po raz kolejny udowodniła, że potrafi ubrać w słowa to, co najtrudniejsze do nazwania.
Wyjątkowym punktem programu były recytacje. Sama poetka zaprezentowała wybrane przez siebie utwory, nadając im intymny, autorski sznyt. Jednak emocjonalny przekaz został wzmocniony także przez interpretacje gości – pani Wioletty Milewskiej oraz pana Krystiana Jankiewicza. Ich wykonania wcześniejszych wierszy poetki poruszyły czułe struny w sercach słuchaczy, wywołując chwile refleksyjnej ciszy.
Warstwę literacką dopełniła oprawa muzyczna. Dyrektor Biblioteki, pani Bożena Mazowiecka, uświetniła wieczór wykonaniem klasyków polskiej piosenki. Utwory z repertuaru Anny German, Czesława Niemena oraz zespołu Maanam idealnie wpisały się w nastrojową atmosferę wydarzenia.
Małgorzata Korelin podczas spotkania nie ograniczyła się jedynie do liryki. Poetka przybliżyła słuchaczom swój mini poradnik, w którym dzieli się praktyczną filozofią życiową.
Jak sama przyznała, jej receptą na codzienność jest „życie na petardzie” – czyli z odwagą, pełną uważnością i radością, mimo przeciwności losu.
W wydarzeniu wziął udział Burmistrz Wojciech Dobrołowicz oraz członkowie Klubu Miłośników Książki, którzy wraz z innymi mieszkańcami wypełnili salę biblioteczną. Po części oficjalnej uczestnicy ustawili się w kolejce po autografy oraz osobistą rozmowę z artystką.
Wieczór w bibliotece był dowodem na to, że poezja – choć często powstaje w ciszy i odosobnieniu – ma niezwykłą moc jednoczenia ludzi w autentycznym wzruszeniu.
