Komentarz Czytelniczki: nie lubimy hejtu, prawda?

Nie lubimy hejtu, prawda? Już samo to słowo budzi w nas obrzydzenie. Jesteśmy tak wyedukowani, nasyceni informacjami i, wydawałoby się, świadomi, a jednak go… uwielbiamy!

Jakież to przyjemne naubliżać komuś, stukając w klawiaturę. Paluszki tak szybko chodzą, a endorfiny buzują!

Co się stało z Bogatynią? To przecież takie małe miasto, gdzie wszyscy się znamy, rozmawiamy w kolejkach, pod sklepem, przy hot-dogu z Orlenu. Ale co się dzieje w komentarzach? Nie widzicie tego? Nie czujecie przerażenia? Bo ja bardzo! Możemy się nie zgadzać – jasne! Możemy popierać Bąkiewicza – jasne! Możemy nie życzyć sobie jego wizyty w BOK-u – jasne, że tak!

Ale… nie musimy się wyzywać. Nie możemy tego robić, zwłaszcza z fałszywych kont. Nie masz odwagi, to nie pisz. Nie idź na łatwiznę – to słabe. Krzyczymy na siebie, a słyszą to nasze dzieci. Krzyczymy, zamiast budować wspólnotę. Mam wrażenie, że Bogatynia nigdy nie była tak podzielona. Boję się takiego miasta.

 

Żeby kobieta życzyła kobiecie złych rzeczy? Żeby mężczyźni straszyli kobiety? Co to za męskość? Dla mnie – żadna. Zluzujmy trochę, naprawdę.

 

To my piszemy te słowa i ponosimy za nie odpowiedzialność. Nawet ci „wielce odważni” spod pseudonimów. Nie jesteśmy bezkarni.

Znam ten stan, gdy krew zalewa, gdy nie możesz przejść obojętnie wobec kłamstwa. Doskonale to rozumiem. Ale potrafię odpuścić, bo po drugiej stronie jest zawsze człowiek – mój sąsiad z Bogatyni. Spierajmy się, ale na poziomie! Nigdy w życiu nikogo nie nazwałaby debilem tylko dlatego, że ma inne poglądy. Chyba że ktoś byłby w stanie powiedzieć mi to w twarz. Wtedy śmiało, powiedz! Przecież hejt internetowy przenosi się później do rzeczywistości… Nie boicie się?

Proszę Was. Szanujmy się. Lubię to miasto.

Peace and Love.